Lian
Lian werkt al 18 jaar met hart en ziel bij De Willaert: ‘Als iemand weer lacht, dan is mijn dag goed’.
“Mijn man kan straks binnen, ik heb de sleutel onder de bloempot gelegd.” Lian glimlacht en reageert: “Oh, dat is mooi. Dan hoeft hij niet te wachten.” De bewoner tegenover haar ontspant zichtbaar. Hoewel haar man al jaren geleden is overleden, voelt hij voor deze bewoner nog iedere dag dichtbij. Lian, Helpende Plus bij De Willaert, weet precies hoe belangrijk het is om mee te gaan in de belevingswereld van iemand met dementie. Ze vertelt erover.
“Je hoeft iemand niet steeds terug naar de werkelijkheid te halen,” vertelt ze. “Soms bereik je veel meer door gewoon even mee te bewegen”, legt Lian uit. Precies dát maakt haar werk bijzonder.
Al achttien jaar werkt Lian Schrauwen (60) bij Avoord. Nog steeds gaat ze met plezier naar haar werk. “Als ik naar huis ga en ik denk: de bewoners hebben vandaag echt een fijne dag gehad… dan ben ik trots.”
Nieuwe energie
Lian begon ooit als huishoudelijke hulp in de ouderenzorg. Niet veel later krijgt ze de vraag of ze de opleiding tot helpende wil volgen. Dat doet ze. Daarna groeit ze steeds verder door. Ze draait jarenlang vroege diensten, avonden en nachten. Tot haar lichaam aangeeft dat het anders moet. “De nachten gingen me steeds meer opbreken.” In 2022 behaalt ze haar diploma Helpende Plus en binnen een half jaar rondt ze de opleiding af.
Dat extra stukje verantwoordelijkheid geeft haar nieuwe energie. “Ik vind het fijn dat je bijna alles zelfstandig kunt regelen: medicatie, verzorging en overzicht houden. Als Helpende Plus werk je meer aan het totaalplaatje.”
‘Ik dacht dat ik het geduld niet had’
Toch is het niet de medische kant die haar werk zo mooi maakt. Dat zit in de kleine momenten. Een bewoner die verdrietig wakker wordt, een boze bui heeft of slecht geslapen. “Dan probeer ik eerst contact te maken met humor”, vertelt Lian. “Even een grapje, samen lachen en dan zie je het humeur van iemand helemaal omslaan.” Juist dat menselijke contact raakt haar.
Opvallend genoeg twijfelde ze vroeger of werken met mensen met dementie wel bij haar past. Ze werkt lange tijd op een somatische afdeling, waar bewoners vooral lichamelijke zorg nodig hebben. “Ik dacht echt: ik weet niet of ik genoeg geduld heb voor dementiezorg.” Maar langzaam verandert dat.
Er komen bewoners met lichte dementie. Later volgt een volledige dementiegroep en ineens ontdekt ze hoe bijzonder dit werk eigenlijk is. “Je moet continu schakelen, meebewegen in hun wereld en dat vind ik nu juist heel mooi.”
Een wandeling tussen de bloemen
Wie met Lian meeloopt tijdens een vroege dienst, ziet hoe veelzijdig haar werk is. Om zeven uur begint de dag met bewoners verzorgen, medicatie uitdelen, helpen bij het ontbijt, bedden verschonen, koffie schenken en samen lunchen. In de middag begeleidt ze bewoners naar activiteiten of om even te rusten op hun kamer.
De mooiste momenten, die ontstaan vaak tussendoor. Even wandelen in de nieuwe tuin van De Willaert. Bloemen plukken met een bewoner. “Je ziet mensen dan echt opleven.”
Ook kleine huishoudelijke taakjes maken verschil: handdoeken vouwen, aardappels schillen of de afwas opruimen. “Dat geeft bewoners herkenning en rust.” Soms lukt het niet of soms wil iemand niets. “Dan moeten we dat ook respecteren”, zegt Lian. “Maar de uitdaging blijft om het toch steeds opnieuw te proberen.”
Samen maak je het verschil
Als Lian praat over haar collega’s, is ze vooral heel dankbaar. “Een fijne band met collega’s is echt de basis”, zegt ze. “Als je met een fijn team werkt, kun je ook goede zorg leveren.” Bij De Willaert voelt het volgens haar bijna dorps aan. Mensen zijn gemoedelijk, betrokken, familie helpt mee, schenkt koffie voor bewoners en schuift makkelijk aan in het grand café.
Ze vertelt lachend over een familieavond waarbij een collega, die ook zangeres is, optrad. “Er werd gedanst, meegezongen en zelfs een polonaise gelopen. Families genoten samen met hun vader, moeder, oom of tante. Dat zijn zulke mooie avonden.”
‘Je krijgt altijd iets terug’
Natuurlijk kent het werk ook moeilijke momenten. Bewoners die achteruitgaan, mensen die verdrietig zijn omdat ze niet in De Willaert willen wonen of bewoners met wie je een bijzondere band opbouwt en uiteindelijk afscheid van moet nemen. “Dat raakt me nog steeds”, vertelt Lian eerlijk. “Soms slik ik even en dan staan de tranen in mijn ogen.”
Maar stoppen? Daar denkt ze geen moment aan. “Werken in de zorg is zó dankbaar”, zegt ze. “Je krijgt altijd iets terug: een glimlach, een fijne dag en het gevoel dat je echt iets voor iemand betekent.” En precies daarom staat ze na achttien jaar nog steeds met plezier op de werkvloer.
Wil jij ook komen stralen bij Avoord? Lees dan hier meer over het werken als Helpende (Plus) en solliciteer.
‘Als iemand weer lacht, dan is mijn dag goed’
