Karien en Kees

Een warm welkom
Een verhuizing naar een zorglocatie is voor veel mensen een grote stap. Vaak is het ook de laatste verhuizing in hun leven. "Dat besef is er meestal wel", vertelt Kees. "Mensen laten hun huis achter. Een plek waar ze soms jarenlang hebben gewoond." Daarom begint hun begeleiding ruim vóór de verhuisdag. Ze ontvangen toekomstige bewoners met een kop koffie, laten de locatie bij Avoord zien en nemen uitgebreid de tijd voor een kennismaking.

"Wij hebben die tijd", zegt Karien. "Daardoor is een rondleiding nooit gehaast. We drinken eerst rustig een kop koffie, beantwoorden vragen en bekijken samen een appartement. Daarna lopen we door het gebouw en nemen we ze ook mee naar de binnentuin." Kees en Karien merken dat persoonlijke aandacht mensen direct ontspant. "Wat we vaak terugkrijgen, is dat bewoners het fijn vinden dat er al iemand voor hen klaarstaat voordat ze verhuizen", vertelt Kees. "Dat geeft vertrouwen."

Jezelf blijven
Tijdens de gesprekken gaat het niet alleen over de praktische kant van de verhuizing. Minstens zo belangrijk is hoe iemand straks wil blijven leven. "We proberen niets mooier voor te spiegelen dan het is", zegt Kees. "Natuurlijk is wonen bij Avoord anders dan thuis, maar je blijft wel de regisseur van je eigen leven."

Karien vult aan: "We vertellen bijvoorbeeld dat je eigen kapper gewoon kan blijven komen. Ben je graag op jezelf, dan is dat helemaal prima. Maar als je juist behoefte hebt aan gezelligheid, is er ontzettend veel mogelijk." Die eerlijkheid geeft rust. "We willen dat mensen weten waar ze aan toe zijn", zegt Kees. "En vooral dat ze voelen: ik mag hier mezelf blijven."

Van spanning naar vertrouwen
Soms zien ze tijdens één bezoek al een wereld van verschil. Karien denkt meteen aan een meneer die enorm opzag tegen zijn verhuizing. "Ik vroeg of hij een keer vrijblijvend mee wilde naar het Warm Hart. Op dat moment speelde er muziek, de gastvrouw heette hem welkom met een kop koffie en overal maakten mensen een praatje. Tweeënhalf uur later zat hij er nog steeds. Hij wilde eigenlijk niet meer naar huis.”

Lachend zegt Karien: “Ik heb hem wel verteld dat het niet iedere dag feest is, maar dat warme ontvangst maakte zoveel indruk. Hij was helemaal opgelucht." Ook familieleden ervaren regelmatig hoe hun zorgen langzaam verdwijnen. "Een dochter vertelde me later dat ze er ontzettend tegenop had gezien dat haar moeder zou verhuizen", vertelt Karien. "Een paar weken later zei ze lachend: 'Mijn moeder is nooit meer thuis. Ik moet tegenwoordig een afspraak maken als ik op de koffie wil komen'.”

Inmiddels had haar moeder helemaal haar plek gevonden. Ze speelt Rummikub, wandelt mee, doet aan bloemschikken en heeft alweer nieuwe mensen leren kennen. "Dat zijn de momenten waarop je weet waarom je dit doet."

Aandacht die blijft
Tijdens de kennismakingsgesprekken leren Kees en Karien bewoners echt kennen. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de collega's die straks de zorg verlenen. "Aan de hand van een ecogram stellen we vragen om iemand echt te leren kennen. We vragen bijvoorbeeld wie belangrijk voor iemand is", vertelt Kees. "Wie komt er op uw verjaardag? Met wie praat u als u het moeilijk heeft? Kaart u iedere week met de buurvrouw? Dan willen we juist dat die contacten blijven bestaan."

Hun bevindingen delen ze met de zorg, zodat bewoners zoveel mogelijk hun eigen leven kunnen voortzetten. Ook na de verhuizing blijft het contact nog even bestaan. "De volgende dag bellen we altijd hoe het is gegaan", zegt Kees. "Op de verhuisdag krijgen mensen zoveel indrukken. Dan is het fijn als iemand nog even vraagt hoe het écht gaat. Twee weken later komen we nog een keer langs voor een afsluitend gesprek."

Dat schept een band 
Allebei zijn ze al jarenlang vrijwilliger bij Avoord. Kees richtte negentien jaar geleden ouderenkoor De Oldtimers op en is daarnaast instructeur op de duofiets. Karien begon ooit als vrijwilliger in Huize Elisabeth, zette zich jarenlang in voor het Alzheimer Café en is nog altijd wekelijks bij Avoord te vinden.

Wie met hen door de gangen loopt, ziet meteen hoeveel mensen ze kennen. Van alle kanten wordt gezwaaid. "Dat vind ik misschien nog wel het mooiste", zegt Kees. "De mensen die we hebben begeleid herkennen je altijd. Je hebt misschien maar kort contact gehad, maar je bent wel degene die hen als eerste welkom heeft geheten. Dat schept een band."

Karin vult aan: "Ik word blij als ik zie dat andere mensen weer blij worden." Misschien is dat wel wat een zachte landing betekent. Niet dat alle spanning verdwijnt. Wel dat er iemand naast je staat op een moment waarop je leven verandert. Soms is juist dát genoeg om van een nieuwe plek langzaam weer een thuis te maken.