Emy
Emy is pas 20 jaar, maar raakt nu al harten in de zorg
Een glimlach, een knuffel of drie kussen op haar wang van een bewoner die zonder woorden laat voelen: fijn dat je er bent. Zorgondersteuner Emy Timmermans weet waar ze het voor doet. Hoewel ze pas twintig jaar is, voelt ze goed aan wat bewoners nodig hebben. Niet alleen zorg, maar vooral aandacht, rust en iemand die écht luistert.
De ochtend is nog maar net begonnen als een bewoner naar Emy toe loopt. Zonder iets te zeggen pakt ze haar gezicht vast en geeft haar drie kussen op haar wang. Emy glimlacht als ze eraan terugdenkt.
Daar doe je het voor
Wie Emy op de werkvloer ziet, verwacht misschien niet direct dat ze pas twintig jaar is. Ze straalt rust uit, kijkt eerst goed om zich heen en voelt snel aan wat bewoners nodig hebben. Juist die uitstraling maakt haar sterk in haar werk als zorgondersteuner bij Avoord.
“Bewoners willen zich vooral gehoord voelen”, vertelt ze. “Soms merk je dat iemand gefrustreerd raakt, omdat dingen niet meer lukken zoals vroeger. Dan helpt het als jij rustig blijft en uitlegt: ik ben er om je te helpen.”
Een andere route
Dat Emy in de zorg terechtkomt, stond niet helemaal vast. Ze droomde vroeger van een studie fysiotherapie, maar haar schooltijd verliep anders dan verwacht. Twee keer haalde ze havo 4 niet. Daarna besloot ze het anders aan te pakken en koos ze voor de opleiding doktersassistent, die ze versneld afrondde.
Ondertussen werkte ze al drie jaar bij Avoord. Als ze de vacature voor zorgondersteuner voorbij ziet komen, weet ze eigenlijk meteen genoeg. “Ik wilde graag werken én ervaring opdoen in de zorg. Maar de belangrijkste reden is misschien nog wel dat ik gewoon graag voor oudere mensen zorg.”
Ook nu blijft de droom om fysiotherapie te studeren bestaan. Juist daarom past haar werk bij Avoord zo goed. Dankzij de flexibele diensten kan Emy straks beide banen combineren.
Een warm bad
Haar eerste dagen bij Avoord vergeet ze niet snel. “Het voelde meteen als een warm bad. Collega’s lieten alles zien, stelden veel vragen en waren blij dat ik er was.”
Tijdens een interne scholing leert ze alles over het vak en over omgaan met bewoners met dementie. Maar de belangrijkste lessen leert ze uiteindelijk gewoon op de werkvloer. Een van die lessen? Dat rust besmettelijk werkt.
“Sommige bewoners worden onrustig als het druk is. Maar als jij zelf rustig blijft, merk je dat die onrust vaak ook weer zakt”, legt ze uit. Dat rustige karakter zit van nature in haar. Ze noemt zichzelf een kat-uit-de-boom-kijker. Eerst observeren, kijken hoe bewoners reageren en aanvoelen wat iemand nodig heeft. Pas daarna handelen.
Kleine momenten
Volgens Emy zit goede zorg vaak niet in grote gebaren, maar juist in kleine momenten. Even gaan zitten bij iemand, tijd maken voor een gesprek en echt luisteren zonder haast. “Je merkt dat bewoners dat heel erg waarderen.” Soms ontstaan daar bijzondere momenten uit. Zoals die ene bewoner die normaal erg onrustig is. Tijdens een badmoment ziet Emy ineens totale ontspanning ontstaan. “Diegene wordt daar zó rustig van. Dat vind ik echt bijzonder.”
Ook de gesprekken aan tafel blijven haar bij. Samen met bewoners pakt ze kaartjes met vragen erbij. Voor ze het weet, hoort ze verhalen over vroeger, over familie, liefde, verdriet en herinneringen die soms jaren verborgen lijken te hebben gezeten. “Dat is zó leuk. Mensen hebben zoveel meegemaakt.” Juist die persoonlijke aandacht maakt volgens haar het verschil. Even één-op-één tijd maken. Niet alleen helpen, maar echt luisteren.
Ga je nu al weg?
De waardering die ze terugkrijgt, zit vaak in kleine dingen. Een glimlach, een kus op haar wang, een knuffel of een bewoner die teleurgesteld vraagt: ‘Ga je nu al weg?’ Dan voel je gewoon dat iemand het fijn vindt dat je er bent.” Soms hoeft een bewoner niet eens iets te zeggen. “Je ziet het aan een gezichtsuitdrukking. Of iemand zegt ineens: ‘Oh, dank je wel’. Dat zijn kleine dingen, maar die betekenen veel.”
Ook familieleden laten regelmatig merken hoe belangrijk haar werk is. Zeker op drukke dagen geeft dat extra energie. “Soms is het echt aanpoten. Dan is het heel fijn als je terughoort dat je het goed doet.” Collega’s omschrijven haar inmiddels als een aanpakker. Iemand die snel leert en feedback meteen oppakt. Zelf blijft ze daar bescheiden onder. “Ik probeer gewoon mijn best te doen.” Maar dat ene moment met die drie kussen op haar wang zegt misschien wel alles. Soms heb je geen woorden nodig om te voelen dat je écht iets voor iemand betekent.
Wil jij ook de overstap maken naar de zorg? Lees dan hier meer over het werken als zorgondersteuner en solliciteer.
Ik wilde graag werken én ervaring opdoen in de zorg. Maar de belangrijkste reden is misschien nog wel dat ik gewoon graag voor oudere mensen zorg.
